İNANIYORUM
Zamanın birinde, zaman algısının da ötesinde, sayısız benliğimizin huzur içinde birbirine aynalık etkisi yaptığı bir boyut varmış. Her bir yansımamız, inanıyorum hitabıyla muhatapmış. Kuşkunun, çirkinliğin, kaosun, sevgisizliğin, savaşın ve de yokluğun olmadığı, saf ışıktan bir boyutmuş bu .. Tüm bu güzelliğin dengesini var etmek adına oluşan yerde ise tüm kötülükler siyahı saçaklarıyla zifiriliğe katmerliymiş. Bu iki yerin keskin ayrımı bıçak sırtı gibi olsa da, siyahlığını sorgulayan tek bir lanetlenmiş ruhun, başını göğe çevirmesiyle, merhametli bir ışık huzmesinin o ruhu aydınlatmasıyla bu iki evren birbirine karışmış. İlahi bir düzen adına her iyi, kötüyü görmüş; her kötü iyiyi tecrübe edene kadar ızdırabı tatmış durmuş. Dünya olmuş bu yeni birleşimin adı. Bazı ruhlar, göz alıcı bilge ışığıyla üzerlerine hiç toz konduramayacağı için insani bedene bürünememiş. Bunun yerine bitki olmuş, beyaz bir güvercin, mavi bir lotus, kıpkırmızı gelincik, bilge baykuş veya doğurgan bir top...