Tuhaf Kişi

Uzun bir zaman oldu yazmayalı.Bu sürede her ne kadar tatil yapmamış olsam da ,vaktimi daha çok dizi,film,kitap ve iş dörtgenin de sürdürdüm.Bazı zamanlar çok fazla gündemi takip etmek ,özellikle de bizim yaşadığımız gibi bir ülke de insan için çok zor ve kederlendirici.Mutlu olmanın bir lüks aracı değilde nefret edilmesi için bir sebep olduğu bir ülkede...    Umutsuzluk adeta 2.dünya savaşının Avrupasındaki gibi iliklerimize işledi.Çocukken filmlerde ,dizilerde ve okuduğum kitaplarda her satırında ve her dakikasında o rutubetli hava sarardı bedenimi.Fakat kitap ve film bitince biterdi o hava.Şimdi öyle mi ? Hiç bitmeyecek gibi hepimizin iliklerine işledi hasta ediyor.Yunan mitolojisinde tanrılar nasıl dualarınıza veya kurbanlarınıza ihtiyaç duyuyorsa ,günümüz de ise sanki her şey nefretten besleniyor gibi.    Her yeri esir almış bir Polyannacılık etkisi görüyorum. Her hayat her yaşam değerlidir fakat bu kadar kendini özel hissetmek ve her şeyin doğru gittiğine kendin...

Yok etme arzusunu içinde barındıran insan , bu arzusuyla günden güne kendini yok etmektedir. İnsanlığın tarihten beri büyük iniş ve çıkışları olmuştur .En kötü zamanlarında bile insanlık çıkış noktasını arayıp , kurtulmayı denemiştir. Bazen en iyi şekilde en az zarar ile, bazen ise kötünün iyisi olacak şekilde. Kötü eleştiriyi seven biz insanlar, yok etme arzumuzu hayatın her yerinde kullanmaktan çekinmeyiz. İnternet olmadığı zamanlar, telefonun ceplerimizde olmadığı günler, kitaplara hemen ulaşmanın bile imkansız olduğu zamanlar daha mı Hümanisttik?  Belki de daha birleştiriciydik. Sonrası nasıl oldu kimse anlamadı ,fakat hepimiz her şey olduk işte. En kötüsü de birer atom bombası gibi patlayacağımız, yakıp yıkacağımız yerler arıyoruz.  Bu kadar büyük nefret ve sevgisizliğe karşı iyi insanlar neler yapabilir ? Günden güne azalırken üstelik bu sayı! En üzücü olaylarda bile birleşemeyen insanlar ,ne zaman birleşecekler? Bu gibi sorular artık anlamlı sorular olmuyor ,çünkü sorul...