Zweig Umutsuzluğu

Yok etme arzusunu içinde barındıran insan , bu arzusuyla günden güne kendini yok etmektedir. İnsanlığın tarihten beri büyük iniş ve çıkışları olmuştur .En kötü zamanlarında bile insanlık çıkış noktasını arayıp , kurtulmayı denemiştir. Bazen en iyi şekilde en az zarar ile, bazen ise kötünün iyisi olacak şekilde.

Kötü eleştiriyi seven biz insanlar, yok etme arzumuzu hayatın her yerinde kullanmaktan çekinmeyiz. İnternet olmadığı zamanlar, telefonun ceplerimizde olmadığı günler, kitaplara hemen ulaşmanın bile imkansız olduğu zamanlar daha mı Hümanisttik?  Belki de daha birleştiriciydik. Sonrası nasıl oldu kimse anlamadı ,fakat hepimiz her şey olduk işte. En kötüsü de birer atom bombası gibi patlayacağımız, yakıp yıkacağımız yerler arıyoruz. 

Bu kadar büyük nefret ve sevgisizliğe karşı iyi insanlar neler yapabilir ? Günden güne azalırken üstelik bu sayı! En üzücü olaylarda bile birleşemeyen insanlar ,ne zaman birleşecekler? Bu gibi sorular artık anlamlı sorular olmuyor ,çünkü sorula sorula anlamlarını yitirip sıradanlaştılar. Bazen ben ve benim gibi insanların için de kocaman bir Stefan Zweig ümitsizliği oluşuyor. Genellikle ümitsizlik kötü olaylar sonrasında insanın için de beliren bir duygudur. Maalesef 2020 yılında ise tüm kötülükleri en acı gerçekleriyle yaşadık.

Ütopyalar hayal eden 60 sonrası nesil gözünü 2020'lerde kaotik Distopyalara açtı. Dünya kocaman bir pazar ve her yerde tek bir ürün satılıyor nefret! İçimdeki her umutsuz duyguya rağmen,küçük olan umudun yeşerdiği bir dünya düşlemeye devam edeceğim.