Tekrardan Merhaba!

 Uzun bir aradan sonra tekrar merhaba. Dolu dolu güzel aralar vermek bazen iyi olabilir fakat boş aralar vermek yıpratıcıdır. Benimki ise hem dolu hem boş diye tabir edebileceğim bir ara oldu.Yazmayı seviyorum bunun için artık elimden geldikçe kısa aralıklar yazacağım.Karamsar bir pandemi dönemini geride mi bıraktık yoksa  tekrar hortlar mı bilemiyorum.Fakat Dünyamız için karamsarlığın sebebi sadece pandemi değilmiş onu görüyoruz .Özellikle de bizim coğrafyamızda yüzyıllardır bitmeyen bir acı var. Cehalet ananın döllerinin ,sürekli gebe bıraktığı yeni acılara uyanıyoruz .

Örneklerin altı çizilmişken ve sürekli tekrarlanırken,aynı örneğin içinde insanın kaybolması,inanılmaz bir şey.Bu yaşadığımız coğrafyanın tanımı bence.Herkesin kendi verebileceği o kadar çok örnek var ki! Cevap belliyken neden peki bu kadar acı ve doğrudan kaçış? 

Bencillik mi ?

Aşağılık kompleksi mi?

Yoksa ,başkasının mutluluğundan üzüntü duyacak kadar alçaklık mı?

Kin ve nefret çağımızın en büyük hastalıklarından . Kanserle bile mücade eden insan maalesef bunun karşısında çok savunmasız.Bu kin ki insanlara saçlarını kestiriyor, bu nefret ki insanları evlerinde bir kuru ekmeğe muhtaç ediyor,bu öyle bir bencilli ki savaşda ölenlerin sadece isimlerini bir saniyeliğine ekranda görüyoruz ve her şey unutulup gidiyor.Herşeyi tüketti insan kendi gibi.

Kör olmak ,sağır olmak ve konuşamamak üstelik bütün duyu organlarına sahipken ! İşte günümüz 2022 dünyası bu. Herşey var aslında hiç bir şey yok.Kafka'nın söylediği gibi '' Dayanılmaz olan yaşam değil ,insanlarmış'' sözünün doğruluğu ve gerçekliği günümüz yüzyılında inkara edilemez şekilde gerçek.Her farkındalık seviyesi yüksek insan eminim ki hayatının her yerinde bunları açıklıyordur.Eskiden 9 köyden kovulurdu bizim gibi insanlar,artık ilk köyde ya öldürülüyor ya da ölmekten beter ediliyor bu dünyada...

Kadınların saçlarını kesmek veya kapatmak zorunda olmayacağı ,hatta bunların konuşulmayacağı bir yarın diliyorum herkese.